RESTORAN · BAR · BEYOĞLU · İSTANBUL
Balkon
Şehrin üstünde bir teras; ilk ışıktan son kadehe.
Balkon'un manzarasını yalnızca bir fon olarak değil, mekânın ritmini belirleyen ana karakter olarak ele aldık. Gün batımından geceye uzanan çekim dili; yemeği, içeceği ve masaların arasındaki gerçek anları aynı görsel hikâyede buluşturdu.
İSTANBUL’UN ÜSTÜNDE BİR GÜN
Sıcak ışık.
Gerçek anlar.
Editoryal kadraj ve doğal ışık, izleyiciyi dışarıdan bakan biri değil, mekânın içinden biri hâline getiriyor.
Önce hissedilsin
diye.
Yakın detaylar, iş başındaki eller ve sıcak bir palet; her tabağı ve her kadehi kopuk bir ürün çekimi değil, mekânın atmosferinin parçası hâline getiriyor.
Mekânı misafirler
yapıyor.
Kurgulanmamış hareketler ve tanıdık ziyaretçiler içeriği insani tutuyor. Şükrü bile görsel dünyada kendine bir yer buldu.
GÜN BATIMI GECEYE DÖNÜŞÜYOR
Manzara değişiyor.
His aynı kalıyor.
Balkon’da bir gün, tek ve kesintisiz bir görsel ritim olarak kurgulandı.
Solda tabelanın kendisi, sağda barın camındaki ekranda çalışırken. Karanlık bar içinde tek ışıklı yüzey olduğu için içecek listesi, ışığın kendisi hâline geliyor.
YEMEK MENÜSÜ · 16 SAYFA7 AÇILIM, 7 AYRI SAAT
İÇKİ MENÜSÜ · 14 SAYFA6 AÇILIM, HEP AYNI GECE
Kare tek başına
yarım kalıyor.
Instagram’da kaydırma bir zorunluluk değil, anlatım aracı. Postlar tek kareye sığacak şekilde değil, kaydırıldıkça tamamlanacak şekilde kurgulandı — tıpkı menünün iki sayfası yan yana gelince tamamlanması gibi.
Dört kare aynı çekimden kesildi: tezgâh kare sınırlarında kesilmiyor, kaydırdıkça devam ediyor. Hamurun açılışından fırına girişine kadar tek bir hareket.
İlk kare merakı kuruyor, ikinci kare cevabı veriyor: “Not a disco ball.” — “Just Balkon’s sunset, caught in your glass.” Manzara burada da satılan şey.